Η παπαρούνα (Papaver rhoeas) είναι ένα ετήσιο ποώδες ανθοφόρο φυτό της οικογένειας Papaveraceae που συναντάται στην Αφρική, την εύκρατη και τροπική Ασία έως και την Ευρώπη. Θεωρείται γεωργικό ζιζάνιο, καθώς το φυτό φυτρώνει σε χωράφια.

Στην Αρχαία Ελλάδα, η παπαρούνα ήταν γνωστή ως «μήκων» (μίκον) ή «ροία» (ροία).

..."μήκων δ᾽ὡς ἑτέρωσε κάρη βάλεν, ἥ τ᾽ἐνὶ κήπῳ
καρπῷ βριθομένη νοτίῃσί τε εᾇαρινῇσιν,
ὣς ἑτέρωσ᾽ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν”... (μτφ:...Καί ως γέρνει δίπλα το κεφάλι της στον κήπο η παπαρούνα (μήκων), που την εβάρυνε η ανοιξιάτικη δροσιά κι ο καρπός της, και το κεφάλι του όμοια απόγειρε, βαρύ απ' το κράνος, δίπλα...),"Ιλιάδα", Θ, 306.

Η δάφνη (laurus nobilis) είναι ένα αρωματικό αειθαλές δέντρο ή μεγάλος θάμνος με πράσινα, λεία φύλλα. Ανήκει στην οικογένεια Lauraceae. Είναι αυτοφυές φυτό στην περιοχή της Μεσογείου.

Σύμφωνα με το μύθο, ο Απόλλωνας ερωτεύτηκε παράφορα τη Δάφνη, μια νύμφη απαράμιλλης ομορφιάς και αγνότητας, κόρη του Πηνειού και της Γαίας. Η Δάφνη που ήταν αφιερωμένη στην θεά Άρτεμις, απέρριπτε τον έρωτα όλων των ανδρών συμπεριλαμβανομένου και του θεού του φωτός και του ήλιου, και αυτός κυριευμένος από την ανεκπλήρωτη αγάπη που ένιωθε για κείνη, την κυνήγησε μέσα στο δάσος. Όταν έφτασαν στις όχθες του ποταμού Πηνειού, η Δάφνη παρακάλεσε τον θεϊκό της πατέρα να τη βοηθήσει να του ξεφύγει. Η παράκλησή της εισακούστηκε αμέσως. Τα πόδια της μεταμορφώθηκαν σε ρίζες, το στήθος της σε κορμό δέντρου, τα χέρια της σε κλαδιά και τα μακριά της κυματιστά μαλλιά σε φύλλα. Η Δάφνη είχε μεταμορφωθεί στο δέντρο της δάφνης (Laurus nobilis) βρίσκοντας για πάντα καταφύγιο μέσα στο κατάφυτο δάσος.

Τα Λουπερκάλια (Lupercalia) ήταν μια από τις παλαιότερες ρωμαϊκές γιορτές, που τελούνταν κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου προς τιμήν του Λούπερκους, πρώιμου θεού της γονιμότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία, για να προαναγγείλει τον ερχομό της άνοιξης και περιλάμβανε τελετουργίες γονιμότητας, ακόμα και το ζευγάρωμα γυναικών με άνδρες με κλήρωση.

Στα τέλη του 5ου αιώνα, ο Πάπας Γελάσιος Α' αποφασισμένος να εξαλείψει κάθε παγανιστικό στοιχείο απαγόρευσε τα Λουπερκάλια για να τα αντικαταστήσει λίγο αργότερα με την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, καθιερώνοντας έτσι, αυτή τη γιορτή στο Καθολικό Ημερολόγιο των Αγίων.

Ποιος όμως, ήταν ο Άγιος Βαλεντίνος;

Αν και υπήρχαν αρκετοί χριστιανοί μάρτυρες με το όνομα Βαλεντίνος, ο συγκεκριμένος πιθανολογείται ότι ήταν ένας ιερέας που μαρτύρησε περίπου το 270 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β' Γότθικο. Σύμφωνα με την παράδοση, πριν ο ιερέας οδηγηθεί στο θάνατο έστειλε μια επιστολή- την οποία υπέγραφε: «από τον Βαλεντίνο σου»- στην κόρη του δεσμοφύλακά του, με την οποία είχε γίνει φίλος και, σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, θεράπευσε από την τύφλωση. Έκτοτε, η φράση έγινε συνώνυμη της αγάπης και της θυσίας και συνοδεύει σημειώματα αγάπης, λουλούδια, ποιήματα, κάρτες και σοκολάτες.

Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου γιορτάζεται στις περισσότερες χώρες, αν και διαφορετικοί πολιτισμοί την έχουν προσαρμόσει στις δικές τους παραδόσεις.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάσει η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου στην Ιαπωνία, γνωστή ως «バレンタインデ» (Barentain Dē) που πραγματοποιείται σε δύο χρονικές φάσεις: την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου (14 Φεβρουαρίου) και τη Λευκή Ημέρα (14 Μαρτίου).

Τικ τακ, αφουγκράστηκα τον ήχο του, καθώς έδινε ρυθμό στην καρδιά μου, που είχε αναπάντεχα σταματήσει και γλύτωσα στο τσακ.