Πρόσφατα, βρέθηκα σε ένα γκουρμέ εστιατόριο και παρήγγειλα ένα πιάτο που η περιγραφή του στο μενού υποσχόταν μια λαχταριστή γευστική απόλαυση. Όμως, με την πρώτη μπουκιά, το μόνο που γεύτηκα ήταν… σαπούνι.

Η γεύση ήταν τόσο έντονη που ήπια ένα μπουκάλι νερό για να μην κάνω εμετό. Αηδία. Μετά το δυσάρεστο γευστικό σοκ το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι κάποιος απρόσεκτος στην κουζίνα έριξε το υγρό πιάτων, στο πιάτο μου.

Ήμουν έτοιμη να φωνάξω τον σεφ για να του το επιστρέψω ως απαράδεκτο, όταν η κολλητή μου, που είδε την έκφραση αναγούλας στο πρόσωπο μου, το δοκίμασε και ναι, ξετρελάθηκε. Προς μεγάλη μου έκπληξη, απόρησε μαζί μου λέγοντας ότι ήταν νοστιμότατο και χωρίς ίχνος σαπουνιού. 

Ήταν κάποτε ένας άντρας που ερωτεύτηκε παράφορα μια νεράιδα. Μα όταν η νεράιδα πέθανε, η ζωή του έχασε κάθε νόημα. Ζήτησε τότε, να τον θάψουν ζωντανό σε όρθια θέση δίπλα της, ώστε να την προστατεύει αιώνια.

Ο ερωτευμένος άντρας -θαμμένος βαθιά μέσα στη γη- μεταμορφώθηκε σε ρίζα, που έμοιαζε με στριμμένη ανθρώπινη φιγούρα από την οποία βλάστησε ένα παράξενο φυτό.

Όταν οι άνθρωποι το είδαν για πρώτη φορά πίστεψαν ότι είχε υπερφυσικές δυνάμεις, καθώς όποιος επιχειρούσε να το ξεριζώσει, η ανθρωπόμορφη ρίζα του έβγαζε μια δυνατή στριγκλιά που μπορούσε να τον τρελάνει ή ακόμα και να τον σκοτώσει.

Το ονόμασαν “mardum guis”, δηλαδή «φυτό του ανθρώπου».

Cupressus sempervirens (Κυπαρίσσι Μεσογείου ή Κυπαρίσσι Ιταλίας)/ Οικογένεια: Cupressaceae, Γένος: Cupressus, Είδος: Cupressus sempervirens

Το κυπαρίσσι είναι αειθαλές κωνοφόρο δέντρο με χαρακτηριστικό ψηλό, λεπτό και στηλοειδές σχήμα. Φτάνει σε ύψος 20–30 μέτρα και έχει σκούρα πράσινα, βελονοειδή -τα οποία, σε μεγαλύτερη ηλικία αποκτούν λέπια- φύλλα, που καλύπτουν πυκνά τα κλαδιά του. Ο φλοιός είναι λεπτός, ινώδης, με χρώμα κόκκινο-καφέ έως γκρι, που αποκτά βαθιές σχισμές καθώς ωριμάζει το δέντρο.

Το κυπαρίσσι Μεσογείου ή Κυπαρίσσι Ιταλίας είναι αυτοφυές στις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου και αναπτύσσεται σε θερμά, ξηρά κλίματα με ήπιους χειμώνες. Είναι εξαιρετικά μακρόβιο, με ορισμένα δέντρα να ζουν περισσότερο από χίλια χρόνια.

Ο μύθος λέει: 

Οβίδιος: Η Μεταμόρφωση -Βιβλίο Χ

Βιβλίο Χ: 86-105 - Η συγκέντρωση των δέντρων 

Ηλιοτρόπιο ονομάζεται κάθε είδος φυτού του γένους Heliotropium, της οικογένειας Boraginaceae.

Περιλαμβάνει 250 περίπου είδη ποωδών και θαμνωδών φυτών. Στην Ελλάδα απαντούν έξι είδη Heliotropium και κυρίως, το Ευρωπαϊκό Ηλιοτρόπιο (H. europaeum), μονοετής πόα, 10–60 cm που αναπτύσσεται σε πετρώδη, χέρσα εδάφη και ανθίζει Μάιο-Ιούνιο.

Heliotropium europaeum(cretanflora.com) 

To κοινό χαρακτηριστικό των ειδών Heliotropium είναι ότι στρέφουν τις ταξιανθίες τους ακολουθώντας την πορεία του ήλιου (ήλιος & τρέπειν) και αυτή η ιδιαιτερότητα έδωσε στο ηλιοτρόπιο μια θέση στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Ο κλασικός μύθος μιλά για τη δυστυχία της νύμφης Κλυτίης, που ερωτεύτηκε παράφορα το θεό Ήλιο και περιφρονημένη από αυτόν μεταμορφώθηκε σε ηλιοτρόπιο.

Το ηλιοτρόπιο συχνά συγχέεται με τον ηλίανθο (Helianthus annus) εγγενές φυτό της νοτιοδυτικής περιοχής ΗΠΑ-Μεξικού, το οποίο μεταφέρθηκε στην Ευρώπη τον 16ο αιώνα και ως εκ τούτου, δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία Ελλάδα.

Ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος στο έργο του «Μεταμορφώσεις» βάζει τη Λευκονόη, να διηγείται στις αδερφές της ενώ υφαίνουν, τους έρωτες του Ήλιου.

Η αφήγησή της, στις Μεταμορφώσεις- Βιβλίο IV- στχ167-273 (Poetry in Translation)- σε μια προσπάθεια δικής μου ελεύθερης μετάφρασης από τα αγγλικά στα ελληνικά- ακολουθεί παρακάτω: